''Çatlı" filminin galasında, salonu dolduran kalabalığın ötesinde, hikâyesine hayat veren büyük efsanenin kızı Babam Çatlı kitabının yazarı Doç. Dr. Gökçen Çatlı ile yan yanaydık.
Gökçen Hanım için bu film, yıllarca süren bir hukuk mücadelelerinin, babasının aziz hatırasını doğru anlatma gayretinin ve büyük bir titizlikle yürütülen hazırlık sürecinin bir göstergesi. Kolay değildi omuzlarında taşıdığı o güçlü hikayeyi, tüm gerçekliğiyle halka sunmak için ne büyük fedakarlıklar yaptığını, o akşam gözlerindeki kararlı bakıştan ve dik duruşundan anlamak mümkündü. Bizleri geçmişin tozlu hatıralarına geçiş yaptıran Çatlı filmi galası hınca hınç doluydu. 
Bizlere geçmişten ayna tutan, düşündüren ve sorgulatan Çatlı filminin devamı için hazırlıkların devam ettiği bilgisi izleyicilerle paylaşıldı.
Her şeyin ötesinde şahsım adına çok kıymetli ve asla unutamayacağım bir an yaşadım. 
Ben orada sadece bir izleyici veya bir kalem sahibi olarak bulunmuyordum. Kendi hayatımda, oğlum için verdiğim o bitmek bilmeyen sağlık mücadelesinin tam içinden, belki de en yorgun olduğum anların birinden kopup gelmiştim. Tedavi sürecinin yüklediği onca yük ve fedakarlık arasında,güçlü bir duruşun yaydığı ışıktan nasiplenmek için oradaydım.

Gökçen Hanım ile ilk karşılaştığımız an, sanki kelimeler aradan çekildi. İnsan, bazen karşısındakinin ruhundaki yorgunluğu ve o yorgunluğun altındaki derin hüznü ve telaşı konuşmadan da anlar. Telaşın ne olduğu önemli değildir. Ama verdiği tanıdık yorgunluk bazı ruhları susarakta birbirine bağlayabilir. Çünkü aynı yolda yürüyen ruhlar birbirinin ışığını tanır ve aydınlanır. O, benim oğlum için verdiğim savaşı,  yolculuğa çıkmadan evvel iki arada bir derede oraya gelmiş olmamı, içimdeki o anne yüreğinin çırpınışını aynı zaman da hayata doyasıya bağlılığımı hissetti. Belki de kendi hayatındaki o büyük "direniş" benim mücadelemle bir bağ kurdu.

O an, boynundaki kolyeyi çıkarıp bana uzatırken şunları anlatıyordu sanki: "Yalnız değilsin, verdiğin mücadelenin ve yaptığın fedakarlığın farkındayım."
O kolye, benim için herhangi bir şey değil; bir kadının bir başka kadına, bir mücadele ruhunun diğerine bıraktığı bir dayanışma bağıdır. Gökçen Hanım’ın yıllardır süren kendi büyük mücadelesinin bir parçası, şimdi benim oğlum için verdiğim savaşın bir hatırasına dönüştü.
Bazen bir film sizi geçmişe götürür, ancak o gece yaşananlar beni geleceğe dair daha güçlü ve umutlu kıldı. Bir annenin fedakarlığının, bir evladın hatırası için verilen emeğin ne kadar derin olduğunu bir kez daha anladım.
Teşekkürler Gökçen Çatlı; hem babanızın hikayesini bizlerle buluşturduğunuz için, hem de o karmaşanın içinde bir annenin kalbini görüp ona en kıymetli olan değeri, yani "anlaşılmayı" hediye ettiğiniz için...